Na regen komt zonneschijn. 🍀

Ja, loslaten.. pfff, daar heb ik het persoonlijk echt heel moeilijk mee.

Mattheo is nu 3 maandjes & 2 daagjes oud.. op deze tijd ben ik letterlijk nog maar 3 uur van hem weggeweest. Voor de rest is hij 24/24 bij mij. We eten samen, want ja, ik geef hem borstvoeding. We slapen samen, want ja, ik doe nog mee middagdutjes. We leven samen, want ja, ik heb mijn levensstijl echt aan hem aangepast. Waarom? Omdat ik dat kan. Ik was nog thuis. Ik ben nog thuis. Ik moet terug op zoek naar werk.

We hebben voor Mattheo een onthaalmoeder gevonden, een scheet van onze deur. We hebben zijn pépé & tante dat altijd op hem willen babysitten. We hebben zijn moeke. We hebben zijn metie. Maar toch, ja, er blokkeert iets in mij als ik denk dat ik langer dan 3u hem ergens ‘achterlaat’…

Nu zaterdag dat komt, gaan we naar een receptie van een trouw. We hebben afgesproken om Mattheo naar de pépé te brengen & ik heb het hier echt moeilijk mee. Niet omdat ik hun mijn baby niet toevertrouw, maar gewoon omdat ik niet bij mijn baby ga zijn. Ik wist dat dit stukje voor mij echt het moeilijkste ging zijn.

Het ergste van al is, dat loslaten, dat is voor de rest van mijn leven hè.. 🥺

Eind augustus heeft Mattheo zijn eerste verwendagje bij de onthaalmoeder, ik kijk daar zo tegenop. Vanaf september gaat hij daar 2 dagen per week naar toe. TWEE DAGEN. Voor mij klinken die twee dagen echt als de hel in mijn oren.

Twee dagen, valt toch nog goed mee? Dan heb je twee dagen om werk te zoeken, om je huishouden te doen en om aan zelf-zorg te doen. Want blijkbaar is dat ook echt heel belangrijk.

Eerlijk? Voor mij lijkt dat nu echt niet belangrijk. Mijn baby is dan 4 maand. Krijgt nog volledig borstvoeding, en ik heb schrik om vanaf dan mijn borstvoeding te verliezen.. ik moet nu al 3 flesjes geven op 2 dagen, omdat ik hem het al een beetje gewoon moet maken & mezelf ook… maar zelfs dat is voor mij een hele hoge drempel.

Ik geef dit gevoel aan aan de dokter, die zegt leutig; ja iedere moeder heeft dit. Dan bij de vroedvrouw, wat meer begrip, maar ook weer naar huis gegaan met het pusherig gevoel..

Waarom moeten wij onze kindjes zo vroeg naar de opvang sturen?

Waarom moet ik Mattheo zo snel loslaten? Ik ben thuis. Ik kan de centjes van de opvang sparen.. want ik ben toch thuis. Moest ik zeker zijn dat ik werk heb, ja, dan is het een ander verhaal. Maar ik zit gewoon thuis.. & dat maakt het voor mij ook zo moeilijk.

Ik ga echt een manier moeten vinden om hiermee om te gaan.

Ik moet loslaten niet zien als achterlaten, maar als groeien.

Wat als ik hem loslaat? Ga ik dan dat gewoon worden? Ga ik hem dan vergeten? Alle vergeten, das zo groot woord hè.. maar ja, zovele vragen.. mijn moederhart breekt gewoon bij de gedachte dat ik hem bij een vreemd iemand moet achterlaten.