Na regen komt zonneschijn. 🍀

Uitgerekende datum: 27/04/2022

Mama & papa beide te vroeg geboren. Maar Mattheo heeft toch op zich laten wachten & is op 01/05/2022 geboren.

De laatste controles, daar wil ik mee beginnen te vertellen. 19/04 op controle gegaan samen met de meter van Mattheo, best spannend. Vercammen controleerde mijn ontsluiting en deze was op 3 cm. Dus mijn zus en ik dachten natuurlijk dat het snel ging gaan… < niet dus > 25/04 nog eens op controle, nog geen tekens, af en toe een harde buik en dat was het. Gynaecoloog zei; als je de 27ste niet bevalt, moet je de dag nadien naar het ziekenhuis om te monitoren en zo om de 2 dagen tot je bevalt, en als dat 10 dagen duurt prikken we een datum om je in te leiden.

De maand april was best spannend, want ik wist totaal niet wat ik moest voelen of dergelijke voor de start van mijn bevalling. Op een bepaalde avond had ik zo een steken, ik wist geen blijf met mezelf, dat ik dacht dat ik weeën had… dus hop naar spoed, monitor, maar neen hoor… constipatie. Dus terug naar huis. De week nadien dacht ik dat ik vruchtwater verloren was… ook niet het geval, dus terug naar huis.

De eerste keer aan de monitor, enkel monitor. Geen controle van mijn ontsluiting, wat mij echt boos gemaakt had, maar we gingen dat zaterdag wel opmeten. Oké, zaterdag om 12u terug naar het ziekenhuis… benieuwd… blijkbaar nog steeds 3cm ontsluiting, maar mijn baarmoedermond stond wel al op 0,5 cm… maar toch terug naar huis gestuurd.

Moeke was een hele week bij ons blijven slapen, voor moest het zo ver zijn.. maar nu hadden we zo iets van ‘ja, het gaat toch niet gebeuren, dus we zien elkaar van de week wel’. We gingen normaal daar slapen, maar ik zag dat niet echt zitten, ik wou thuis slapen. Dus bleven we thuis…

We kruipen ons bed in en gaan slapen.

Ik schiet ineens wakker rond 4u met heel heftige steken, een zeer ambetant, ongekend gevoel. Maar ik kon dit wel nog verdragen. Ik liep een beetje rond en besloot om dan in bad te gaan, zodat Michael nog verder kon slapen. Ik kruip in het bad, er direct terug uit, maar toch er terug in… zo een paar keer. Voelde me echt wel ambetant. Uiteindelijk toch maar Michael geroepen en gevraagd om moeke toch te verwittigen, want ik wist dat dit toch iets in gang had gezet… alle, dat hoopte ik toch. We hadden beide schrik om weer een vals alarm te krijgen. Gebeld naar Imelda om te vragen of we mochten komen, of dit ons teken was & ja hoor. Eveneens onze geboortefotograaf Karen verwittigd rond een uur of 5. De weeën werden feller en feller. Van het bad naar de zetel verhuisd. Elke hoek van de zetel gezien, gaan liggen, staan, zitten, pfff. Ik wist het niet meer. Maar toch rustig kunnen blijven en letten op mijn ademhaling.

Moeke kwam aan, alles in haar auto geladen. Toch nog eens naar de wc gegaan, en vertrokken naar Imelda. Blijkbaar zat nonkel Titi ook in de auto, ik merkte dit pas op als hij iets zei.

Rond 6.20 waren we aan het ziekenhuis, die van aan het onthaal stelt daar nog de vraag of het is om te bevallen… ‘ja denk ik’…

Opgehaald door de vroedvrouw van de nacht, geïnstalleerd in de bevallingskamer, echt een gezellige kamer, met een bad. Mijn geboorteplan afgegeven en besproken. Uiteindelijk kwamen de vroedvrouwen van de vroege mij controleren.

7 cm… wooow!

Nu ging het echt snel gaan, we gingen bijna ons kindje in onze armen nemen.

Maar weer werd dat gevoel afgebroken door wat de vroedvrouw zei: ‘ja, het kan nog wel even duren hoor mevrouw.’

< De vroedvrouw dat me zaterdagmiddag had gecontroleerd moest mij weer een gevoel geven dat ik niet goed kan beschrijven, ik voelde me niet helemaal op mijn gemak bij haar. De stagiaire dat erbij was, daarentegen, gaf mij wel een heel goed gevoel en zij heeft dat echt geweldig goed gedaan. >

Karen & Barbara waren er op tijd bij! Chance! Dankzij hun hebben wij ongelofelijk mooie foto’s van de bevalling. Echt een aanrader om te doen.

Ik vroeg of ik mijn weeën mocht opvangen in bad, ze hebben het bad gevuld, mij uitgelegd dat ik er wel uit moest komen om te persen. Ja, allemaal goed. Ondertussen had ik mijn kleren al uitgedaan, want ik kon deze niet verdragen. Ik werd af en toe gemonitord. Uiteindelijk wandel ik samen met Michael naar het bad, als ik voor het bad sta, besef ik dat ik er niet meer uit ga geraken om te persen. Ik voelde Mattheo zijn hoofdje echt al drukken. Ik gaf dit aan & weer gaf die ene vroedvrouw mij het gevoel dat dit niet kon. Toch gevraagd om te controleren, ja hoor, ik zat toch al op een 8-9 cm. Vanaf 10 cm mag je beginnen persen. Dus nu ging het echt niet lang meer duren.

Een van de moeilijke dingen was het wegpuffen van de weeën, dit was zo een andere manier van ademen dan ik gewoon ben. Maar ik deed het goed. Het drukkende gevoel werd heviger, maar ik mocht niet persen. Ik kreeg een washandje op mijn gezicht, de ene moment kon ik dit verdragen en de andere niet. < Amai, Michael was er echt voor mij, hij bleef mij echt goede moed inpraten en mij zo ondersteunen, zalig! Echt! Dankjewel lief! ❤️ >

De assistent van de gynaecoloog kwam & dan is het snel gegaan. Er is 2 seconden een gynaecoloog komen kijken, heeft niks moeten doen. Op een bepaald moment heb ik toch nog gevraagd achter een epidurale omdat ik echt dacht dat ik het niet ging aankunnen. Maar ik was al zo ver dat dat niet meer kon en uiteindelijk was dat ook niet nodig.

Ik mocht beginnen persen, was weer even zoeken hoe dat moest. Ik voelde Mattheo precies elke keer terug naar beneden zakken, tot ik moest wachten op een wee… persen en ja, zijn hoofdje was daar. Echt een brandend gevoel. Ik mocht aan zijn hoofdje voelen. Weer wachten op een wee & deze leek echt een eeuwigheid te duren. Persen en ineens voelde ik zijn glibberig lijfje er uit glijden. Echt een zalig en bijzonder gevoel. Ik krijg er rillingen van als ik erover schrijf.

Volgens mij huilde hij direct. Vanaf de moment dat hij geboren is, tot hij op mij lag is het een zwart gat voor mij. Ik weet dat Michael de navelstreng doorgeknipt heeft, maar wanneer dit gebeurt is, kan ik niet exact zeggen. Ze hebben Mattheo een beetje proper gemaakt en hem direct huid op huid bij mij gelegd. Samen met de stagiaire hebben we hem aangelegd, hij hapte meteen correct aan en dronk goed.

Mijn placenta moest nog geboren worden. Dit is jammer genoeg toch niet vanzelf gegaan. Ze hebben mij daar toch iets voor gegeven. Ik ben redelijk wat bloed verloren, voelde dat er echt uitlopen en ik voelde op die moment toch wel wat ongerustheid. Ze hebben over mijn buik geduwd om mijn placenta er uit te krijgen en moesten alles controleren of er geen stukken achtergebleven waren. Het voelde echt niet aangenaam dat gedeelte van de bevalling.

In die tussentijd hebben ze samen met Michael Mattheo gewogen en gemeten. 3kg690 en 51 cm.

Michael mocht Mattheo natuurlijk ook even vasthouden en bewonderen. Zo kon ik mezelf gaan wassen. Onbeschrijfelijk gevoel, Michael en Mattheo zo zien zitten. Zo fier als een gieter ging ik naar de douche. We moesten even wachten voor we naar de kamer mochten, ondertussen wat mensen opgebeld en zalig om zo te kunnen stoefen. Mijn hart smelt nog steeds. Het klopt gewoon allemaal. Wij, ons gezin, alles. Zo fier en dankbaar. 💙

Met ons 3 de kamer in, na een bevalling van thuis tot de geboorte, 4u35 minuten…

Ik ben zo gelukkig, met ons 3. Maar ook met mijn bevallingsverhaal. Ik heb echt mijn ‘droom’ bevalling gehad. Vanaf de moment dat Mattheo geboren is, voelde ik mij zo anders.. echt klaar om mama te zijn. Ja, ik ben mama. De mama van Mattheo. & wat een onbeschrijfelijk, ook onbekend gevoel is dat.